Mooi zoals je bent

Er was eens een klein meisje genaamd Paula. Ze woonde in een mooi huis met lieve ouders en twee stoere broers. Ondanks dat ze veel vriendinnen had, waren er momenten dat ze zich toch een beetje alleen voelde.

Er was namelijk iets anders aan Paula. Iets wat haar vriendinnen of klasgenoten niet hadden… Bij haar geboorte bleek dat haar lipje niet goed gesloten was. Na enkele operaties en heel wat ziekenhuisbezoeken was er volgens haar omgeving gelukkig bijna niks meer van de te zien. Maar daar was Paula het niet altijd mee eens… Want als zij in de spiegel keek, dan was het eerste wat ze zag: dat grote rode litteken op haar bovenlip. Ook haar neus vond ze niet zo mooi. En ze zag zichzelf al helemaal niet graag van de zijkant.

In de jaren die volgden, had Paula toch veel plezier op school. Ze leerde nieuwe kinderen kennen en velen waren benieuwd naar hoe ze aan dat litteken kwam. Had ze gevochten met een haai? Of was ze toevallig van haar fiets gevallen? Dat het er mooi uitzag, daar was iedereen het over eens. Maar zich echt mooi voelen, deed ze nooit.

Toen Paula de enorme leeftijd van achttien had bereikt, moest ze terug naar het ziekenhuis. Met veel tegenzin betrad ze een groot gebouw in Amsterdam, waar ze voor het eerst zonder vader of moeder naar binnen liep. Ze nam plaats in een tandartsstoel en voor ze het wist, stonden er wel tien mensen om haar heen. Allemaal keken ze haar aan en hun ogen dwaalden af naar dat grote rode litteken op haar bovenlip… Toen een van de dokters vroeg of Paula blij was met het resultaat, barstte ze in tranen uit. Als troost probeerde de dokter uit te leggen wat er allemaal nog meer gedaan kon worden om het litteken en de neus mooier te maken. Maar Paula dacht alleen maar: “was ik maar zonder hazenlip geboren.”

Jaren later liepen de tranen weer over Paula haar wangen. Alleen dit keer niet van verdriet… Ze was namelijk op het idee gekomen om voor haar afstudeerproject iets te doen wat heel dicht bij haar lag. Iets wat te maken had met haar schisis.

Voor het eerst in haar leven besloot ze op zoek te gaan naar ervaringen van anderen met een schisis. Ze kwam tot het besef dat ze helemaal niet zo alleen was, zoals ze vroeger weleens dacht. Ook vond ze het minder erg om in de spiegel te kijken. Alhoewel ze nog steeds liever achter dan voor de camera stond.

Ze besloot dat dit het ideale moment was om haar schisis een plekje te geven en daarmee een jongere generatie te hulp te schieten. Want als er iets was dat Paula niet wilde, dan was het wel dat andere kindjes zich ook zo onzeker zouden voelen over hetgeen wat hun juist uniek en bijzonder maakt: dat grote rode litteken op hun bovenlip.